اورانیوم غنی شده

aztotato — Thu, 15 May 2008 15:27:17 GMT

بابا به او نگاه نکرده جواب داد ::

این نامه را مباشر عالیجناب داد

مبنی بر اینکه آخر هر ماه دختری ...

او هم نخوانده وعده ی یک تختخواب داد

بابا نشسته بود و فشار شقیقه هاش

خلوارهای درون نگاهش زبانه داشت

من خواست بال روسری اش را که ناگهان

دستی میان کاکل او مادرانه داشت ...

(دایه بره طوار خدا نازنم بره

کفته پروشکی به دم دامنم بره

دایه بره گنوگی دنیا بهل نبار

رسم زمونئن که اتازه یکه سوار)

من هیچ کاره بود در این احتضار ها

هویتی بنا شده پشت حصار ها

من در نبود و نیست جهان جا گرفته بود

من تازه توی لیست جهان جا گرفته بود

من از تمام کودکی اش دست می کشید

او به سبیل نادری اش دست می کشید

:آماده شو عروس عروسک ندیده ام !

امروز را بخاطر فردا تکیده ام !

حق داری از هراس بچسبی به مادرت !

من یک کلاغ زشت و مترسک ندیده ام

بابا نشسته بود وفشار شقیقه هاش

خلواره ای درون نگاهش زبانه داشت

من خواست بال روسری اش را که ناگهان

دستی میان کا کل او وحشیانه داشت ...

بیت سوم و چهارم به گویش محلی هند کوچک دیار خودم یعنی عنبرآباد و جیرفت است

بیت اول یعنی :مادر برو دیگه حتی صدای خدا هم نمی زنم برو آتشی ست که افتاده به دامنم مادر برو

بیت دوم یعنی :مادر برو دیوانگی دنیا را بگذار و برو گریه نکن رسم زمانه است که یکه سوار همیشه

می تازد و له می کند

aztotato — Tue, 19 Feb 2008 13:39:37 GMT

زیبا درختِ پیر جهالت همیشه هست

حتی میانِ ناب ترین ها کلیشه هست

بس کن نگو زبانِ خدایان یکی شده

پشت تمام قاطعیت ها( نمیشه )هست

کافی ست لحن حنجره ات را عوض کنی

آنوقت خوب جای تلنگر به شیشه هست

یعنی چه مرد اینهمه آشوب بی دلیل؟

دعوا میان این سر و آن سر همیشه هست

پس بی خیال اینهمه باید ٬ اگر ٬ ولی

قطعا ٬ غزل اورانیومی که غنی شه هست

aztotato — Sun, 03 Feb 2008 15:12:40 GMT

هر روز شکسته تر می آمد به نظر

انگار نداشت رفتنش را باور

تا اینکه شکست روزی آن قاب بزرگ

از بس که به سینه می فشردش مادر

aztotato — Tue, 27 Nov 2007 07:46:40 GMT

پرنده ای یله در آسمان ِتاریخی

که زخم خورده تر از فاتحانِ تاریخی

دوباره ؛ قصه تلخیست از همیشه ی درد

برای تو ، تو که بی شک زبان تاریخی

گذشتی از قفس تنگ و تار ِ بودن ها

که تا نشان بدهی لا مکان ِتاریخی

تبر شدن شده بود آرزوی شاخه ی پیر

که تو رسیدی و آن بازوانِ تاریخی

هنوز هم که هنوز است بعد ِاین همه سال

حماسه ساز ترین نوجوان ِتاریخی

aztotato — Sun, 11 Nov 2007 12:48:50 GMT

این عشق که دست از سرمان بردارد

یک لحظه فقط به حال خود بگذارد

فردا اگر آدم کش و یاغی باشیم

نور از سر و رویِِِِِِِِِِِِِِِِِِِ قبرمان می بارد

aztotato — Wed, 12 Sep 2007 08:58:50 GMT

آیین و اصول ایلمان را له کرد بی چون و چرا دلیلمان را له کرد

از بس که به استخوان اوخندیدیم یک روز خدا فسیلمان را له کرد

aztotato — Fri, 13 Jul 2007 07:27:04 GMT

هي سعي نكردم و تو هي دور شدي از بس كه نمك نداشتم شور شدي

نه غصه نخور كه حلقه داري در دست مي دانم عزيزكم كه مجبور شدي

aztotato — Mon, 09 Jul 2007 14:27:18 GMT

هر چند كه كوتاه ترين ديوارم با يك ـ دو تكان ساده هم آوارم

اما به خدا يقين بدان با اين حال به قامت دلرباي تو سر دارم

aztotato — Fri, 29 Jun 2007 15:46:11 GMT

شيراز به كرمان چه شباهت دارد جز اينكه به شيخِ ما ارادت دارد

لولو خوره داشت شهرمان كه رفتي خواجو نه خجالت كه قباهت دارد

********

اينجا همه چيز بر خلاف دنياست برنده ترين تيغ غلاف دنياست

چيزي كه نمي شود گم اينجا تنها سردرگميِ تو و كلاف دنياست

********

پر از خون تو بودم آن شبي كه .... جهنم مي سرودم آن شبي كه ....

نه رستم هم جلو دارم نمي شد اگر عاشق نبودم آن شبي كه ......

aztotato — Sat, 09 Jun 2007 11:38:31 GMT

هرچند زبانمان صراحت دارد گرگیم و شبان به ما ارادت دارد

اما نه سر پیاز هستیم نه ته از بس سرمان به شیره عادت دارد