اورانیوم غنی شده

که زخم خورده تر از فاتحانِ تاریخی

دوباره ؛ قصه تلخیست از همیشه ی درد

برای تو ، تو که بی شک زبان تاریخی

گذشتی از قفس تنگ و تار ِ بودن ها

که تا نشان بدهی لا مکان ِتاریخی

تبر شدن شده بود آرزوی شاخه ی پیر

که تو  رسیدی و آن بازوانِ تاریخی

هنوز هم که هنوز است بعد ِاین همه سال

حماسه ساز ترین نوجوان ِتاریخی