اورانیوم غنی شده

این نامه را مباشر عالیجناب داد

مبنی بر اینکه آخر هر ماه دختری ...

او هم نخوانده وعده ی یک تختخواب داد

بابا نشسته بود و فشار شقیقه هاش

خلوارهای درون نگاهش زبانه داشت

من خواست بال روسری اش را که ناگهان

دستی میان کاکل او مادرانه داشت ...

(دایه بره طوار خدا نازنم بره

کفته پروشکی به دم دامنم بره

دایه بره گنوگی دنیا بهل نبار

رسم زمونئن که اتازه یکه سوار)

من هیچ کاره بود در این احتضار ها

هویتی بنا شده پشت حصار ها

من در نبود و نیست جهان جا گرفته بود

من تازه توی لیست جهان جا گرفته بود

من از تمام کودکی اش دست می کشید

او به سبیل نادری اش دست می کشید

 :آماده شو عروس عروسک ندیده ام !

 حق داری از هراس بچسبی به مادرت !

من یک کلاغ زشت و مترسک ندیده ام

بابا نشسته بود وفشار شقیقه هاش

خلواره ای درون نگاهش زبانه داشت

من خواست بال روسری اش را که ناگهان

دستی میان کا کل او وحشیانه داشت ...

بیت سوم و چهارم به گویش محلی هند کوچک دیار خودم یعنی عنبرآباد و جیرفت است

بیت اول یعنی :مادر برو دیگه حتی صدای خدا هم نمی زنم برو  آتشی ست که افتاده به دامنم مادر برو

بیت دوم یعنی :مادر برو دیوانگی دنیا را بگذار و برو  گریه نکن رسم زمانه است که یکه سوار همیشه

می تازد و له می کند

حتی میانِ ناب ترین ها  کلیشه هست

بس کن نگو زبانِ خدایان یکی شده

پشت تمام قاطعیت ها( نمیشه )هست

کافی ست لحن حنجره ات را عوض کنی

آنوقت خوب جای تلنگر به شیشه هست

یعنی چه مرد اینهمه آشوب بی دلیل؟

دعوا میان این سر و آن سر همیشه هست

پس بی خیال اینهمه باید ٬ اگر ٬ ولی

قطعا ٬ غزل اورانیومی که غنی شه هست

انگار نداشت رفتنش را باور

تا اینکه شکست روزی آن قاب بزرگ

از بس که به سینه می فشردش مادر

که زخم خورده تر از فاتحانِ تاریخی

دوباره ؛ قصه تلخیست از همیشه ی درد

برای تو ، تو که بی شک زبان تاریخی

گذشتی از قفس تنگ و تار ِ بودن ها

که تا نشان بدهی لا مکان ِتاریخی

تبر شدن شده بود آرزوی شاخه ی پیر

که تو  رسیدی و آن بازوانِ تاریخی

هنوز هم که هنوز است بعد ِاین همه سال

حماسه ساز ترین نوجوان ِتاریخی

یک لحظه فقط به حال خود بگذارد

فردا اگر آدم کش و یاغی باشیم

 نور از سر و رویِِِِِِِِِِِِِِِِِِِ قبرمان می بارد

از بس که به استخوان اوخندیدیم        یک روز خدا فسیلمان را له کرد

نه غصه نخور كه حلقه داري در دست                  مي دانم عزيزكم كه مجبور شدي

اما به خدا يقين بدان با اين حال            به قامت دلرباي تو سر دارم

لولو خوره داشت شهرمان كه رفتي      خواجو نه خجالت كه قباهت دارد

                                         ********

اينجا همه چيز بر خلاف دنياست             برنده ترين تيغ غلاف دنياست

چيزي كه نمي شود گم اينجا تنها            سردرگميِ تو و  كلاف دنياست

                                         ********

پر از خون تو بودم آن شبي كه ....             جهنم مي سرودم آن شبي كه ....

نه رستم هم جلو دارم نمي شد               اگر عاشق نبودم آن شبي كه ......

هرچند زبانمان صراحت دارد           گرگیم و  شبان به ما ارادت دارد

اما نه سر پیاز هستیم نه ته       از بس سرمان به شیره عادت دارد